Dag 2 [4 juni]

Ik begon zonder kater om stipt 8.00 s’ ochtends. Nee, niet dankzij een wekker die ik was vergeten af te zeggen maar mijn biologische klok vond het tijd. Of het kwam omdat ik de airco uit had gezet en mijn lichaam zo warm werd dat ik wel moest opstaan…

Na een douche werd het tijd om de koffers uit te pakken. Ik ken m’nzelf: als ik het niet doe, heb ik zoals mijn moeder zegt vloerbedekking. Alles paste in de kastjes, maar toch een klein blundertje: ik moest het kersverse plastic slotje van de HEMA forceren om m’n koffer open te krijgen. Heel safe dus ;)

11.00 stipt stond Claudia I (stagaire Pietermaai Smal Apartments) voor m’n deur. Na een relaxte rondleiding over het hele terrein (groter dan gedacht!) bood ze me aan om mij even naar de Albert Heijn te rijden. Het werd namelijk wel tijd voor boodschappen en basics. Eenmaal aangekomen in Zeelandia (10 min rijden) is de AH echt een portaal terug naar Nederland. Enige verschillen: prijzen in NAFL, geen Euroshopper Red Bull en porters.  Zo noem je jongeren die aan de kassa staan en je tas voor je inpakken tegen een klein bedrag. Zoals altijd met dit soort beroepen is het dwingend optioneel. En je kon er op wachten: GJ kreeg gelijk mot met een porter. Meneer pakte namelijk alles al in zonder te vragen of ik nog een andere tas had en wat waar in moest. Na wat herschikkingswerk liep ik weg zonder fooi te geven en kreeg ik een zuur ‘Goodbye’  naar m’n hoofd. Lesje geleerd dus…

De volgende les volgde gelijk: Lopend het eiland over is geen optie. Claudia’s aanbod voor een rit terug had ik afgeslagen, want dit moedige gansje zou het wel even lopen. Ik kan je vertellen: 45 minuten later heb ik gelijk besloten dit voortaan wel te doen. Van de berm naar een half stoepje en oversteken op de snelweg, wachtend in een vangrail op een rustig moment; I’ve been there.  Onderweg lag er nog een hond op de weg, en hoe dichterbij ik kwam hoe duidelijker de verse plas bloed werd. Gelukkig werd ik later door Natasja gerust gesteld dat het geen normale zaak is dat dit zo gaat want fijn is anders.

Eenmaal terug in apartement 28 had ik gesmolten plakjes kaas, lauwe cola en kletsnatte kleding. Na een korte douche even op de bank gelounged met een serie en ijskoud water. Maar natuurlijk speelt al snel op dat ik dit thuis ook kan en door deze kans alles van Curacao moet gaan zien [/cliche]. Dus op aanraden van Claudia II even naar St Tropez verder op. Je waant je in Miami zoals je dat kent van CSI: Miami. Hippe loungetent aan het water met zwembad, mooie dames en een live DJ op de radio van Paradise FM. Even snel een biertje gedaan en toen weer terug gestiefeld want ik wilde ook wel zwemmen. Aangezien ik nog geen idee had hoe ik bij een strand kwam, is het de veilige optie van het zwembad in de tuin geworden.

S’ avonds was het plan om met Natasja wat te drinken bij Mundo Bizarro, maar dat veranderde al snel. Stagaires blijken een echt subcultuur op Curacao. Speciale feestjes, autoverhuurbedrijven en kortingen; alles is geregeld voor ze. Natasja kreeg een smsje dat er ergens bij Jan Sofat (denk Wisteria Lane goes tropical) een villa was waar een feestje werd gegeven. Prima, sign me up. Eenmaal aangekomen bleek het een grote villa te zijn met 15 mensen binnen. U raad het al: twee biertjes en weer weggezoefd.

Gelukkig haakte Roesalien aan en werd al snel het plan gesmeed om naar Pampus te gaan. Pampus ligt aan het Waaigat en is zodra je langsrijd een eye-catcher met groot terras op het water. Toch jammer als je er dan binnenkomt en er niemand staat. Exit party 2 dus. Party 3 was op kruipafstand: de salsaboot. Meer kan ik er ook echt niet over zeggen, behalve dat Los Pilones Tequila erg fijn is en Roesalien mij zelfs aan het salsa’ en kreeg.

Toch nog even terug naar Pampus met slechtere tequila en mijn tekstuele kennis van Blackstreet – No Diggity. Afzakkertjes kwamen daarna nog in Miles – Jazz Cafe. 2 huizen van mij vandaan en dus prima hangout. Schandelijk verloren in een potje Jenga en rond 2.00 was het thuis nog een glas cola en lights out. Prima eerste 24 uur dacht ik zo!