Ik begon zonder kater om stipt 8.00 s’ ochtends. Nee, niet dankzij een wekker die ik was vergeten af te zeggen maar mijn biologische klok vond het tijd. Of het kwam omdat ik de airco uit had gezet en mijn lichaam zo warm werd dat ik wel moest opstaan…

Na een douche werd het tijd om de koffers uit te pakken. Ik ken m’nzelf: als ik het niet doe, heb ik zoals mijn moeder zegt vloerbedekking. Alles paste in de kastjes, maar toch een klein blundertje: ik moest het kersverse plastic slotje van de HEMA forceren om m’n koffer open te krijgen. Heel safe dus

11.00 stipt stond Claudia I (stagaire Pietermaai Smal Apartments) voor m’n deur. Na een relaxte rondleiding over het hele terrein (groter dan gedacht!) bood ze me aan om mij even naar de Albert Heijn te rijden. Het werd namelijk wel tijd voor boodschappen en basics. Eenmaal aangekomen in Zeelandia (10 min rijden) is de AH echt een portaal terug naar Nederland. Enige verschillen: prijzen in NAFL, geen Euroshopper Red Bull en porters.  Zo noem je jongeren die aan de kassa staan en je tas voor je inpakken tegen een klein bedrag. Zoals altijd met dit soort beroepen is het dwingend optioneel. En je kon er op wachten: GJ kreeg gelijk mot met een porter. Meneer pakte namelijk alles al in zonder te vragen of ik nog een andere tas had en wat waar in moest. Na wat herschikkingswerk liep ik weg zonder fooi te geven en kreeg ik een zuur ‘Goodbye’  naar m’n hoofd. Lesje geleerd dus…

De volgende les volgde gelijk: Lopend het eiland over is geen optie. Claudia’s aanbod voor een rit terug had ik afgeslagen, want dit moedige gansje zou het wel even lopen. Ik kan je vertellen: 45 minuten later heb ik gelijk besloten dit voortaan wel te doen. Van de berm naar een half stoepje en oversteken op de snelweg, wachtend in een vangrail op een rustig moment; I’ve been there.  Onderweg lag er nog een hond op de weg, en hoe dichterbij ik kwam hoe duidelijker de verse plas bloed werd. Gelukkig werd ik later door Natasja gerust gesteld dat het geen normale zaak is dat dit zo gaat want fijn is anders.

Eenmaal terug in apartement 28 had ik gesmolten plakjes kaas, lauwe cola en kletsnatte kleding. Na een korte douche even op de bank gelounged met een serie en ijskoud water. Maar natuurlijk speelt al snel op dat ik dit thuis ook kan en door deze kans alles van Curacao moet gaan zien [/cliche]. Dus op aanraden van Claudia II even naar St Tropez verder op. Je waant je in Miami zoals je dat kent van CSI: Miami. Hippe loungetent aan het water met zwembad, mooie dames en een live DJ op de radio van Paradise FM. Even snel een biertje gedaan en toen weer terug gestiefeld want ik wilde ook wel zwemmen. Aangezien ik nog geen idee had hoe ik bij een strand kwam, is het de veilige optie van het zwembad in de tuin geworden.

S’ avonds was het plan om met Natasja wat te drinken bij Mundo Bizarro, maar dat veranderde al snel. Stagaires blijken een echt subcultuur op Curacao. Speciale feestjes, autoverhuurbedrijven en kortingen; alles is geregeld voor ze. Natasja kreeg een smsje dat er ergens bij Jan Sofat (denk Wisteria Lane goes tropical) een villa was waar een feestje werd gegeven. Prima, sign me up. Eenmaal aangekomen bleek het een grote villa te zijn met 15 mensen binnen. U raad het al: twee biertjes en weer weggezoefd.

Gelukkig haakte Roesalien aan en werd al snel het plan gesmeed om naar Pampus te gaan. Pampus ligt aan het Waaigat en is zodra je langsrijd een eye-catcher met groot terras op het water. Toch jammer als je er dan binnenkomt en er niemand staat. Exit party 2 dus. Party 3 was op kruipafstand: de salsaboot. Meer kan ik er ook echt niet over zeggen, behalve dat Los Pilones Tequila erg fijn is en Roesalien mij zelfs aan het salsa’ en kreeg.

Toch nog even terug naar Pampus met slechtere tequila en mijn tekstuele kennis van Blackstreet – No Diggity. Afzakkertjes kwamen daarna nog in Miles – Jazz Cafe. 2 huizen van mij vandaan en dus prima hangout. Schandelijk verloren in een potje Jenga en rond 2.00 was het thuis nog een glas cola en lights out. Prima eerste 24 uur dacht ik zo!

Dag 1 [3 juni]

Na een briljante housewarming en 4 uur slaap was het tijd om mijn tas in te pakken. Ehh, waar was die eigenlijk? Die bleek niet te staan waar ik dacht dat hij was. Paniek dus. Gelukkig kwam mijn moeder te hulp met een shiny nieuwe HEMA koffer en daar ging genoeg in.
Inchecken bij Arkefly was easy peasy, zeker omdat het gezin voor me zo’n trammelant stond te schoppen dat mijn handbagage niet eens gewogen is (4kg teveel). Lang leve de lange rijen bij de douane: ik kon daarna gelijk door naar Gate G9.

Boarding was een makkie, en ook de vlucht was weinig over te zeggen. Behalve dat ik dankzij Paul zijn travelkit wel ècht goed geslapen heb en baalde dat ik op de heenweg alle films al kende (en om nu What Happens In Vegas nog eens te kijken…). Dus ik heb me goed vermaakt met seizoen 1 van Community en m’n slaapmasker. Uiteindelijk stond het vliegtuig 1.5 uur te vroeg op HATO Airport en was ik in Curacao. Om mijn douane-karma nog maar eens uit te breiden pakte ik natuurlijk de langzaamste rij en stond ik als laatste van mijn vlucht bij de bagageband.

Egon (Station Manager Dolfijn FM) kwam me ophalen en na 2 smsjes stond hij op t vliegveld. Ik voelde me gelijk schuldig want schijnbaar had ik hem tijdens z’n eerste biertje op een borrel weggerukt. Gelukkig retourde wij gelijk naar die borrel in Saliña. René Roodheuvel van Radio Wereldomroep Nederland vertrok na jaren als correspondent op de eilanden en dat gebeurde met bedankfilmpjes en een speech. Leuk om gelijk midden in de mediawereld van Curacao gegooid te worden mèt een biertje in mijn hand! Daar ontmoette ik ook Enrico, Managing Director van de zender.

Met die 2 heren reed ik mee over het eiland naar Pietermaai, de wijk waar ik verblijf. Aangekomen bij Mundo Bizarro werd ik gelijk verwelkomd door Annemarieke, een van de oprichters/bazen van Pietermaai Smal Apartments. Als een van de ondernemers in de buurt is ze druk bezig om van een wijk vol ruines en chollers (zwervers maar dan wat socialer) nu een soort french quarter te maken en dat lukt! Mundo is eigenlijk het middelpunt van de wijk als kroeg, restaurant en hangplek. Na ook kennis te hebben gemaakt met Claudia (stagaire) liepen we naar het apartement waar ik ging zitten. Apartement 28 zit boven een kapsalon en is echt heel ruim! Goed ingericht, relaxed, groot en vooral rustig. Ik keek m’n ogen uit en was echt verbaasd dat ik hier een maand mocht gaan wonen!

Na een korte rondleiding ben ik gaan douchen, omkleden en terug naar Mundo voor een drankje met Enrico. Uiteindelijk mondde dat uit in een avond vol gesprekken over Prince, ouders, kunst en drank. Wat ik voor mijn vertrek al hoorde bleek waar: je ontmoet zó mensen. Aan het einde van de avond kende ik Claudia 2, Mirjam en Tony (de Tante Anne van Mundo) al. Rond 00.30 besloot ik af te taaien en m’n bedje op te zoeken.

Vrijdagavond zagen 2.5 miljoen kijkers hoe de Limburgse werkloze bakker Martin alle andere kandidaten overwon in de finale van Holland’s Got Talent. Ik sprak met hem, en hoorde Martin’s droom: ooit op het Vrijthof optreden met mede-Limburger André Rieu.

Hoe voelde Martin zich direct naar zijn overwinning? Dat vroeg ik zich ook af en flipte snel met mijn camera de reactie van Martin! Bekijk de video op Televizier Video | Martin wil André Rieu (Holland’s Got Talent)

.

Ik liep Dan tegen het lijf bij de najaarspresentatie van RTL, en flipte onverwacht even mijn cameraatje aan om mijn gesprek met Dan te filmen. Geen gelikt interview dus, maar een onderling gesprek in beeld. Zie het op Televizier Video | Dan Karaty

Als ze voor een collega mocht invallen, zou Irene Moors het allerliefst eens jurylid
in een talentenjacht zijn.

Check het filmpje met Irene op

 Televizier Video | Irene wil talentenjacht

Lees het interview (of bekijk het filmpje) op Gay.nl interviewt Alexandra Burke

NBC

Undercovers
JJ Abrams can do no wrong and this looks like a lot of fun. Sure, it’s Mr and Mrs Smith but it could work and it looks amazing as usual with JJ….

The Event
With Lost and 24 ending we need a new cliffhanger/action show, but with recent failures like FlashForward, V and Heroes I’m not sure this mystery-based show will hook viewers for the long-term. Acting’s looking good and I’m intrigued, let’s see what the pilot brings.

Love Bites
Becki Newton can do no wrong. This looks like something right up the alley for viewers who loved SATC, Gilmore Girls and Grey’s Anatomy. Although the short stories-format might sound confusing, I’m waiting til the pilot to see how it plays out. Very fond of the humor btw.

Outlaw
In the line of strong female law enforcement leads like The Closer, Medium and Cold Case comes the addition of Outlaw. It reminds me a lot of Without A Trace for some reason. The pilot looks interesting but the team sure seems a mash of B-actors like Jesse Metcalfe and the latin guy from Prison Break. Probably won’t be able to judge it until episode 2 because they’ll make a stomper out of the first one to get people hooked.

The Cape
So it looks like Smallville productionwise, but anything with Summer Glau is worth 40 minutes of testing the waters. Premise looks good, but would need serious work because it looks way too kiddy now.

FOX:

Lonestar
This might actually become a major hit if it strucks a cord. It’s got major drama, looks like a motion picture, interesting story line supported by amazing actors and could go a long way. We need a dramashow like this with a mystery-premise the viewer knows about already..

Mixed Signals
Looks like the guy version of Cougar Town. The style fits in very well with new comedy hits like CT or Modern Family, so could do very well for Fox. Have to see a full episode to check out the pacing..

Raising Hope
Three men and a baby meets My Name Is Earl. Could be very funny, I love Martha Plimpton (although I hope she’ll be back in The Good Wife as well)…

Running Wilde
Will Arnett + Keri Russel must be funny right? Yet, something’s off about this one… not convinced just yet. Might’ve worked better as a motion picture


Ride-Along
Shawn Ryan has a lot of credits due to the Shield. This looks promising, but might have to do a lot of work. Seeing how an edgy policeshow last year got pushed from network to cable (Southland), this might be a tough sell for US audiences..

Carmen Felix en ik kregen nog veel meer leuke antwoorden tijdens de presentatie. Check het op L’Homo 2: de presentatie!